انقده تلخ حقيقت که تومي ترسي
توي ترديدي که دنيات مثل زندونه

دونه دونه کاغذاي پارتو خوندن
گفتي که بهترشم دارم فراوونه

ميون به به و چه چه تو شدي کوه غرور
شاعر شهر تهي شدن چه آسونه

توي عالم هنر گوهر يک دونه
ديگه حرفات واسه مردم حکم قانونه

اما وقتي نقداتو پاره مي کردي
گفته بودي قدرتو کسي نمي دونه

از چش آدم و عالم داري مي افتي
گوش نکردي حالا دنيا شده وارونه

يکي گفت خودش رو گم کرده ديوونه
گفته بود دوست داره حالا پشيمونه

حتي اونا که تو رو خدا مي کردن
امروز از کارتو بدجور دلشون خونه

تو چشاي هيچ کي هم نگاه نکردي
پشيموني حالا چشمات خيسه بارونه

نه تابستونه نه خورشيد تو آسمونه
عينک دودي زدي بريدي ازخونه